A cluster randomised stepped wedge trial to evaluate the effectiveness of a multifaceted intervention to increase the use of guidelines for diagnosis of Deep Vein Thrombosis in Primary Care.
Toepassen van nieuwe kennis in de dagelijkse praktijk draagt bij aan een goede en efficiënte gezondheidszorg. Deze kennisoverdracht is complex en niet vanzelfsprekend.
Richtlijn
Een voorbeeld daarvan is de richtlijn voor diagnose van het trombosebeen. Toepassen van deze richtlijn betekent dat de huisarts maar de helft van de patiënten naar het ziekenhuis hoeft te sturen bij verdenking van een trombosebeen. De richtlijn wordt echter maar door een deel van de huisartsen gebruikt.
Factoren van invloed op gebruik
De onderzoekers van het Julius Centrum gaan daarom na, welke factoren een rol spelen bij het gebruik van de richtlijn door de huisarts in plaats van alle patiënten naar het ziekenhuis te sturen voor een echo-onderzoek.
Onderzoek
Vanaf maart 2013 worden de verwijscijfers voor trombosebeen vergeleken van 300 huisartsen voor- en na voorlichting over de inhoud van de richtlijn. Afspraken met ziekenhuisspecialisten over toepassen van de richtlijn en met zorgverzekeraars over een vergoeding voor deze werkzaamheden worden geregistreerd.
Verslagen
Eindverslag
Het gebruik van een klinische beslisregel en een D-dimeer sneltest is een kosteneffectieve manier om diep veneuze trombose (DVT) uit te sluiten door de huisarts: bij de helft van de verdenkingen kan de huisarts de diagnose veilig uitsluiten zonder verwijzing naar het ziekenhuis. Dit onderzoek heeft een implementatie-interventie geëvalueerd bestaande uit 3 componenten: 1) financiële honorering voor de participerende huisartsen voor het leveren van deze doelmatige zorg bij DVT diagnostiek, 2) individuele scholing in kleine huisartsengroepen, en 3) bevorderen van transmurale afspraken tussen huisarts en specialist. Zonder deze implementatie-interventie gebruikt circa de helft van de huisartsen de klinische beslisregel en D-dimeer bepaling, terwijl door de implementatie-interventie dit stijgt tot meer dan 90%. Het onderzoek liet tevens zien dat de beslisregel en D-dimeer test bij de grootste groep patiënten ook goed toepasbaar is. Groepen waarbij dat minder zo was betrof: 1) oudere patiënten met comorbiditeit met een verdenking DVT, 2) patiënten met een oncologische ziekte en een verdenking DVT, en 3) patiënten die eerder een DVT hebben doorgemaakt en nu een verdenking hebben op een recidief.
Concluderend heeft het onderzoek laten zien dat een implementatie-interventie bijdraagt aan het vaker toepassen van de diagnostiek richtlijn voor DVT verdenkingen door de huisarts. Toekomstig onderzoek moet zich richten op de gevonden groepen waarbij de richtlijn mogelijk minder effectief is.
Het AMUSE-3 project heeft bij de daadwerkelijke start het acroniem Advice gekregen. De voorbereiding van het Advice onderzoek is gestart op 1 maart 2013 met het werven van huisarts-deelnemers. In deze voorbereidingsperiode zijn de onderzoekers ook betrokken bij het actualiseren van de 1e-2e lijns afspraken over diagnostiek van Diep Veneuze Trombose (DVT) in de verschillende regio’s en bij het formaliseren van een financiële vergoeding van huisartsen voor deelname aan het onderzoek door de betrokken zorgverzekeraars.
Deelname aan de studie is per huisartsengroep (HAGRO). Introductie van de studie per HAGRO heeft plaats gevonden middels een zgn. ‘outreach visit’ waarbij uitleg van het onderzoek en nascholing over diagnostiek DVT in een kleine groep werd gegeven.
De METC van het UMC Utrecht heeft geoordeeld dat geen toetsing voor WMO noodzakelijk is.