Inflammatory Modulation by Local Anesthetics: Clinical Impact and Basic Mechanisms
Producten
Auteur: Picardi S, Cartellieri S, Groves D, Hahnenkamp K, Gerner P, Durieux ME, Stevens MF, Lirk P, Hollmann MW.
Magazine: Regional Anesthesia and Pain Medicine
Auteur: Picardi S, Stevens MF, Hahnenkamp K, Durieux ME, Lirk P, Hollmann MW
Magazine: British Journal of Anaesthesia
Auteur: Herroeder S, Schoenherr M, de Hert SG, Hollmann MW
Magazine: Anesthesiology
Auteur: Wilmar de Graaf, MD, PhD,* Gwen M. P. Diepenhorst, MD,* Susanne Herroeder, MD,†‡ Deha Erdogan, MD, PhD,* Markus W. Hollmann, MD, PhD, DEAA,† and Thomas M. van Gulik, MD, PhD* Herroeder S - corresponding author!
Magazine: Anesthesia Analgesia
Verslagen
Eindverslag
Wij hebben probeert de basale mechanismen en de klinische relevantie van de ontstekingsremmende werking van locale verdovingsmiddelen (LA) uit te vinden. Wij konden aantonen dat het blijkbaar weinig uitmaakt welk LA men gebruikt voor deze anti-ontstekings effecten, maar dat LA met een ester binding, die met een geladen molecule en met een lage vetoplosbaarheid ietsjes potenter blijken te zijn. Meest interessant is, dat de ontstekingsremmende potentie niet gekoppeld is aan de pijnvermindernde potentie van LA.
Wij hebben daarna probeert deze bevindingen in een diermodel te veriferen. Daarvoor hebben wij een standaard ontstekingsmodel in ratten gebruikt, namelijk een model waarin wij de lever van een rat kortdurend niet meer met bloed en dus zuurstof verzorgen en daarna weer reperfunderen (dus wel met zuurstof en bloed laten doorstromen). Tot onze grote verbazing konden wij in dit model geen ontstekingsremmende actie van LA vinden.
Indrukwekkend dat wij wel bij patienten die een darmoperatie moesten ondergaan profeit hebben gevonden van een intraveneuze toedining van LA. Deze patienten mochten een dag eerder na huis omdat ze weiniger ontstekkingsmediatoren in het bloed hadden en dus ook een minder verstoorde darmmotiliteit hadden. Deze data die wij al eerder gepubliceerd hadden zijn inmiddels ook door andere groepen aangetoond. Zelf een meta-analyse is op deze bevindingen gedaan die onze resultaten ondersteund.
Verder wilden wij weten of het een kwestie van tijd van toediening van een LA is of de beoogde effecten toenemen. Daarvoor hebben wij specifiek na een van de werkmechanismen van LA in de cel gekeken. Eerder hebben wij al laten zien dat de effecten blijkbaar berusten op de remming van een bepaald eiwit, het G-eiwit in de cel. In een vervolg onderzoek hebben wij nu gekeken of de functie van de G-eiwit af- of toenam afhankelijk van de tijdsduur van LA toediening. Wij vonden dat de G-eiwit functie in het begin na LA toediening afneemt maar na 10-30 minuten gewoon weer stijgt en zelf op meer dan de uitgangswaarde. Oorzaak van deze biphasische tijdseffect is blijkbaar een veranderte enzymactiviteit van de proteinkinase C (PKC) die in de cel zit.