Non-animal testing of human risks of plastic associated chemicals.

Aanleiding

Plastic afval is wijdverspreid aanwezig in onze omgeving. Grote stukken plastic degraderen tot kleine micro- en nanoplasticdeeltjes en vezels. Microplastics zijn aangetroffen in ons voedsel, drinkwater en de lucht die we inademen. Tijdens het degraderen van de plastic deeltjes is het waarschijnlijk dat er chemische stoffen vrijkomen. Denk hierbij aan stoffen die in het plastic verwerkt zijn, zoals weekmakers, ftalaten en andere organische verbindingen. Ook plakken chemische verontreinigingen zoals ze aanwezig zijn in het milieu, aan microplastics.

Doel

Het doel van dit project was om eventueel vrijkomende chemische stoffen van microplastic in ons maag-darmstelsel te onderzoeken. Ook het effect van deze chemische stoffen op onze darmwand werd onderzocht.

Onderzoeksopzet

Voor dit onderzoek werden minidarmen in het laboratorium gebruikt, waarin de condities van ons maag-darmstelsel nagebootst werden. Als onderzoeksmateriaal werden microplastics gebruikt, afkomstig van fijngemalen plastic afval dat op het strand is aangespoeld, of uit plastic flessen.

Resultaten

Uit de microdeeltjes kan een grote diversiteit aan chemicaliën vrijkomen. In ons spijsverteringskanaal neemt de hoeveelheid en concentratie van deze vrijkomende chemicaliën af. Dit impliceert dat een deel van de vrijkomende chemicaliën uit microplastics biologisch toegankelijk is. De microplastic deeltjes en de daaruit vrijgekomen stoffen werden ook gescreend op mogelijke estrogene potentie. De voorlopige resultaten wijzen erop dat de monsters estrogene activiteit bevatten. Deze studie draagt bij aan ons begrip van welke verbindingen aanwezig zijn in en op micro- en nanoplastics en hun effecten op het menselijk lichaam.

Uitvoerende partijen

Dit project is uitgevoerd door Dr. ir. H. Bouwmeester (Wageningen Universiteit), in nauwe samenwerking met King’s College London.