Is cel- of gentherapie beter om hartfunctie te verbeteren na hartschade?

Een hartinfarct is een levensbedreigende aandoening, waarbij de toevoer van zuurstof en voedingsstoffen naar een gedeelte van het hart (tijdelijk) wordt onderbroken. Deze onderbreking zorgt ervoor dat vele hartspiercellen afsterven, waardoor de pompfunctie van het hart sterk achteruitgaat en hartfalen kan ontstaan. Er wordt veel onderzoek gedaan naar manieren om het verlies van hartspiercellen na een hartinfarct terug in evenwicht te brengen om zo het verlies van pompfunctie te verminderen. 
Op dit moment zijn celtherapie op basis van stamcel afgeleide hartspiercellen (nieuwe hartspiercellen inbrengen) en gentherapie (bestaande hartspiercellen stimuleren om te delen) veelbelovende methoden. Beide worden uitvoerig getest in dierstudies, maar uiteenlopende onderzoeksopzetten en wisselende resultaten maken het moeilijk om de effectiviteit van beide therapieën goed te bepalen. Een systematische analyse van deze dierstudies is essentieel om de effectiviteit objectief te meten en onderling te vergelijken en zo de behandelingsmethode met de meeste potentie te identificeren.