Feit of fictie: Type II nucleaire receptoren vormen obligate heterodimeren met RXR

Onze lever gebruikt nucleaire receptoren (NRs) om te regelen hoe we vetten en suikers opslaan en gebruiken. Drie belangrijke NRs — FXRα, LXRα en PPARα — werden gedacht altijd samen te werken met een ander eiwit genaamd RXR. Geneesmiddelen die aangrijpen op deze receptoren zouden veelvoorkomende metabole aandoeningen (zoals diabetes of hoog cholesterol) kunnen behandelen, maar huidige middelen veroorzaken vaak ongewenste bijwerkingen.
We vonden iets verrassends: FXRα kan zich ook aan zichzelf binden en op andere plekken van het DNA hechten, waardoor andere genen worden aangezet dan bij de gebruikelijke samenwerking met RXR. 

We laten zien dat de zelfgebonden vorm er heel anders uitziet dan de RXR-geassocieerde vorm. Dit betekent dat deze receptoren flexibeler en complexer zijn dan eerder gedacht.
We gaan onderzoeken hoe vaak deze alternatieve bindingsvormen voorkomen, hoe ze de leverfunctie veranderen en of we die bindingen kunnen sturen om veiligere en effectievere geneesmiddelen voor metabole ziekten te ontwikkelen.