Dose individualization for prevention of resistance is a shot in the dark without pharmacokinetic /harmacodynamic endpoints – defining and validating the target exposure for the glycopeptide antibiotic teicoplanin for use in routine clinical care

Antibiotica moeten in de juiste dosering worden gegeven om infecties met coagulase-negatieve stafylokokken (CNS) of methicilline resistente en gevoelige stafylokokken aureus (MRSA/MSSA) effectief te behandelen en het risico op bijwerkingen en resistentie te minimaliseren. 
In deze studie is gekeken hoe de behandeling met teicoplanine, een antibioticum dat wordt gebruikt bij ernstige infecties, kan worden verbeterd. 

Studie

Eerst is onderzocht welke concentraties van het geneesmiddel nodig zijn om bacteriën effectief te bestrijden. Vervolgens is gekeken hoe teicoplanine zich in het lichaam gedraagt en of de huidige doseringen voldoende zijn. Tot slot is onderzocht of het meten van geneesmiddelconcentraties in het bloed en het aanpassen van de dosering per patiënt leidt tot een betere behandeling. 

Uitkomsten

De resultaten laten zien dat de huidige doseringen voor de meeste ziekenhuispatiënten al leiden tot voldoende blootstelling aan teicoplanine. Hierdoor lijkt uitgebreide individuele doseringsaanpassing niet voor iedere patiënt die teicoplanine voorgeschreven krijgt nodig. 
De kennis uit dit onderzoek helpt om therapeutische geneesmiddelmonitoring (TDM) gericht in te zetten bij patiënten die daar het meeste voordeel van hebben, waardoor antibiotica effectiever en doelmatiger kunnen worden gebruikt. 

Samenvatting bij aanvang studie

Het geneesmiddel teicoplanine wordt gebruikt om ernstig zieke mensen met infecties te behandelen, waarbij de bacteriën resistent zijn voor andere middelen. Om te zorgen dat dit middel ook in de nabije toekomst effectief blijft, moet de dosering op het individu afgestemd worden.

Onderzoek

Het onderzoek bestaat uit 4 stappen:

1. Onderzoeken wat de relatie is tussen geneesmiddelconcentraties in het bloed en de werkzaamheid
   Hiervoor wordt een proefopstelling gebruikt waarbij geen dierproeven worden uitgevoerd.
2. Onderzoeken welke eigenschappen van de patiënt ervoor zorgen dat de concentraties in het bloed soms zo verschillen.
3. Een wiskundig model ontwikkelen om het effect van teicoplanine in het menselijk lichaam te voorspellen.
   Dit model wordt gebruikt om de dosis op de persoon af te stemmen.
4. In een klinische studie onderzoeken of het geïndividualiseerd doseren een betere behandeling oplevert.