The Groningen Novice Running (GRONORUN) Project
In de studie van alle GRONORUN deelnemers bleek dat er een verschillende risicoprofiel is voor manlijke en vrouwelijke lopers. Hogere BMI, doorgemaakte blessures en het beoefenen van sportieve activiteiten zonder inwerking van de grondreactiekracht zijn belangrijke risicofactoren voor het ontstaan van een hardloopblessure bij mannelijke lopers. Bij vrouwelijke lopers kan de stand van de voet een risicofactor zijn. In totaal zijn er 532 deelnemers geïncludeerd in de GRONORUN studie. Gedurende de studie maakten de deelnemers gebruik van een digitaal logboek. De primaire uitkomstmaat was blessure; deze was gedefinieerd als een pijn van het houding- en bewegingsapparaat resulterend is het niet (volledig) kunnen volbrengen van drie opeenvolgende hardlooptrainingen.
Verslagen
Eindverslag
Hardlopen is en populaire veelal recreatief beoefende sport. Naast positieve effecten van hardlopen op fitheid en gezondheid is er ook de keerzijde van de medaille. Het aantal hardloopblessures kan hoog zijn. De incidentie van hardloop gerelateerde blessures is hoog en varieert tussen de 30 en 79%.
Opvallend is het dan ook dat er weinig interventies zijn gedaan om het aantal hardloopblessures te verminderen. Bij beginnende hardlopers zijn er zelfs geen studies gedaan.
GRONORUN (Groningen Beginners Hardloopproject) is een gerandomiseerde studie die het effect bepaalt van twee hardloopschemas's voor beginnende hardlopers op het ontstaan van hardloopblessures. De controle groep loopt volgens een standaard beginners hardloopprogramma van 8 weken. De interventie groep maakt gebruik van een langer durend programma met een graduele opbouw van het hardlopen over een periode van 13 weken.
Uit de gerandomiseerde studie is gebleken dat het meer graduele programma niet beschermend is voor het ontstaan van hardloopblessures.
The incidentie van hardloopblessures was 20.8% in de interventie groep en 20.3% in de controle groep.
In de prospectieve cohort studie van alle GRONORUN deelnemers is gebleken dat er een verschillende risicoprofiel is voor manlijke n vrouwelijke lopers. Hogere BMI, doorgemaakte blessures and het beoefenen van sportieve activiteiten zondere inwerking van de grondreactiekracht zijn belangrijke risicofactoren voor het ontstaan van een hardloopblessure bij mannelijke lopers. Bij vrouwelijke lopers kan de stand van de voet, gemeten middels de navicular drop een risicofactor zijn. Verder onderzoek is noodzakelijk om een eenduidigheid te creeren met betrekking tot risicofactoren bij (beginnende) hardlopers.
De GRONORUN studie is op 1 juli 2006 gestopt met het verzamelen van follow up data.
De respons na de follow up van 1 jaar is hoog met zo'n 80%.
De absolute incidentie van de hardloopblessures was in de controle groep 20,8% en in de interventie groep 20,3%. Als er gekeken wordt naar de blessure incidentie per 1000 uren hardlopen dan ontstaan er in de controle groep 30 blessures per 1000 uur en in de interventie groep 38 per 1000 uur hardlopen. Deze verschillen zijn niet significant.
De conclusie van de GRONORUN studie zal dan ook worden dat er geen verschil gevonden wordt in de blessureincidentie als de controle en interventie groep met elkaar vergeleken worden.
De eerste analyses met betrekking tot individuele riscicofactoren laat op het eerste gezicht ook geen opvallend verschil zien