Het effectiever aandrijven van de sportrolstoel in het rolstoeltennis

Bij rolstoeltennis is de propulsie van de rolstoel verschillend voor beide handen, aangezien de atleet een racket in één van de handen heeft. Verschillen in propulsietechniek (o.a. kracht en timing) zijn gevonden tussen het aandrijven van een rolstoel met en zonder racket. Er treedt vermogensverlies op bij het koppelen van de hand met racket aan de hoepel en om dat te compenseren ontstaan er hogere piekkrachten tijdens de duwfase. Deze verhoogde piekkrachten zouden kunnen leiden tot een blessure. Het is daardoor te verwachten dat optimalisatie van de koppeling van de hand met racket zal leiden tot een prestatieverbetering van de atleet.
De KNLTB heeft daarom de vraag gesteld hoe de rolstoel effectiever kan worden aangedreven. Binnen het project “rolstoeltennis”, is een concept ontwikkeld waarbij de interface tussen de hand, racket en de hoepel geoptimaliseerd is. Dit project was een samenwerking tussen de KNTLB, Expertise Centrum Bewegingstechnologie (HHS), CASA READE, Faculteit Bewegingswetenschappen (VU en RUG/UMCG), NOC*NSF, Motion Matters en DIDID.
Doel van dit project was het valideren van een verbeterde vorm van de hoepel (o.a. definiëring maten en materialisatie) voor de rackethand. Voor deze validatie zijn er meerdere prototypes vervaardigd. De prototypes zijn getest door (sub)top rolstoeltennissers in de training. Dit heeft uiteindelijk geleid tot 2 verschillende ontwerpen: één voor de racketkant en één voor de niet racketkant.