Identificatie van de pathogenese van COVID-19 pathologie in de Nederlandse bevolking en ontrafeling van verschillen in pathogenetische mechanismen tussen hoog- en laag-risico groepen.

In het kader van dit project werd het in Nederland beschikbare en geschikte weefsel van zowel overleden als levende COVID-19-patiënten bijeengebracht om hiermee onderzoeksvragen te kunnen beantwoorden. De resultaten moesten leiden tot verbeterd begrip van de variabiliteit van deze ziekte en leiden tot een meer gepersonaliseerde behandeling.

Het project van het Dutch COVID-19 Pathology Consortium (DCPC) heeft bijgedragen aan het inzicht dat COVID-19 geassocieerd is met bijzondere vormen van weefselschade, die specifieke behandeling nodig hebben. Zo bleek uit weefselonderzoek van het DCPC al snel dat zowel verplaatsing van elders in het lichaam (trombo-embolieën) als ter plaatse (in situ) ontstane bloedstolsels, met name in kleine vaten van de long, konden leiden tot verminderde doorbloeding en daarmee verminderde longfunctie. Deze 2 vormen van trombose moeten klinisch herkend worden en mogelijk verschillend behandeld worden (dit werd onderwerp van een vervolgstudie). Ook werden afwijkingen in de hersenen gevonden, die een verklaring konden vormen voor de met COVID-19 gepaard gaande neurologische verschijnselen. DNA en eiwit analyses toonden mogelijke mechanismen aan die de rol van risicofactoren voor COVID-19 konden verklaren.