Indirect paternalism and medical professional ethics

Het project ging uit van de vaststelling dat de medische beroepsethiek vanouds gekenmerkt wordt door indirect paternalisme: het geldt niet als een voldoende rechtvaardiging voor een medische handeling dat de patiënt daarom vraagt of daarmee instemt, de arts moet er zelf op goede gronden van overtuigd zijn dat die handeling in het belang van de patiënt is. Volgens het Volenti-principe kun je iemand geen onrecht aandoen met een handeling waarmee hij uit vrije wil heeft ingestemd, maar dit principe geldt kennelijk niet onbeperkt voor de geneeskunde. In dit project is enerzijds op twee domeinen –plastische chirurgie en oncologie- nagegaan in hoeverre artsen vasthouden aan dit aspect van hun traditionele beroepsethiek, en anderzijds onderzocht of dat niet een moreel problematisch aspect is. Is indirect paternalisme moreel beter te verdedigen dan direct paternalisme? Hierbij is ook gekeken naar het besluit om in te gaan op een verzoek om euthanasie of hulp bij zelfdoding als specifieke casus.