Optimizing osteoporosis treatment outcomes: shared-decision making and adherence support program
In deze studie is in het kader van therapietrouw de waarde van gezamenlijke besluitvorming met een beslishulp en aangevuld met motiverende gesprekken onderzocht bij mensen ouder dan 50 jaar die onlangs een bot hebben gebroken en medicijnen tegen osteoporose nodig hebben.
Resultaten
Met de nieuwe aanpak is er geen belangrijk verschil in de mate waarin mensen de medicatie werkelijk gaan innemen of blijven gebruiken in vergelijking met mensen die de gebruikelijke zorg krijgen (80% in vergelijking 76% gebruikt de medicijnen nog na 1 jaar).
Wel voelen mensen zich meer betrokken bij alle fasen van de beslissing als gezamenlijke besluitvorming wordt toegepast en voelen ze zich zekerder over hun keuze. Ook de zorgverleners zijn lovend, maar geven wel aan dat zij het gebruik van de beslishulp soms moesten aanpassen bij patiënten met beperkte gezondheidsvaardigheden.
De gezamenlijke besluitvorming kostte slechts bij enkele patiënten wat extra tijd, en samen met de kleine vermindering in de kans op een nieuwe fractuur is deze zorginnovatie daarom ook doelmatig.
Samenvatting bij start
Binnen de fractuurkliniek wordt onderzocht of het gebruik van een keuzehulp, aangevuld met een therapietrouw begeleidingsprogramma, de therapietrouw kan optimaliseren.
Aangezien mensen met een recente fractuur een sterk verhoogde kans hebben op een nieuwe fractuur, zijn er in Nederland fractuurklinieken opgericht. Patiënten die osteoporose blijken te hebben, starten met een anti-osteoporose therapie. Door de matige therapietrouw valt er echter nog veel gezondheidswinst te behalen, want er kunnen nog méér nieuwe fracturen worden voorkomen. Het gebruik van een keuzehulp verbetert weliswaar de kennis over osteoporose en het inzicht in het belang van de medicatie, maar heeft geen duidelijk effect op de lange termijn therapietrouw.
Verwacht wordt dat een keuzehulp, aangevuld met ondersteuning door de verpleegkundige in de periode ná het starten van de behandeling, de therapietrouw zal doen toenemen. Hierbij wordt ook nagegaan of de inzet van extra zorg betaalbaar is voor de Nederlandse samenleving.
Producten
Auteur: Maas L, Boonen A, Li N, Wyers CE, Van den Bergh JP, Hiligsmann M.
Magazine: Expert Review Pharmacoecon Outcomes Research
Link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38860294/
Auteur: Maas L, Boonen A, Wyers CE, Bours S, van den Bergh JP, Evers SM, van Kuijk SMJ, Hiligsmann M.
Magazine: Archives Osteoporosis
Link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38740651/
Auteur: Li N, van den Bergh JP, Boonen A, Wyers CE, Bours SPG, Hiligsmann M.
Magazine: Osteoporosis International
Begin- en eindpagina: 293-307
Link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37783759/
Auteur: Cornelissen D, Boonen A, Evers S, van den Bergh JP, Bours S, Wyers CE, van Kuijk S, van Oostwaard M, van der Weijden T, Hiligsmann M.
Magazine: BMC Musculoskeletal Disorders.
Begin- en eindpagina: 913-
Link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34715838/
Auteur: Maas L, Raskin N, van Onna M, Cornelissen D, Bours S, van der Weijden T, van den Bergh JP, van Oostwaard M, Wyers CE, Hiligsmann M, Boonen A.
Magazine: Osteoporosis International
Begin- en eindpagina: 69-79
Link: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37733067/
Auteur: D.S.H.W. Cornelissen, M.J.C. Hiligsmann, S.M.A.A. Evers and A.E.R.C.H. Boonen
Auteur: D.S.H.W. Cornelissen, M.J.C. Hiligsmann, S.M.A.A. Evers and A.E.R.C.H. Boonen
Verslagen
Eindverslag
In deze studie onderzochten we de waarde van een therapietrouw-interventie bestaande uit meerdere componenten, namelijk gezamenlijke besluitvorming met een beslishulp aangevuld met motiverende gesprekken met mensen ouder dan 50 jaar die onlangs een bot hebben gebroken en medicijnen tegen osteoporose nodig hebben.
Met de nieuwe aanpak is er geen belangrijk verschil in de mate waarin mensen de medicatie werkelijk gaan innemen of blijven gebruiken in vergelijking met mensen die de gebruikelijke zorg krijgen (80% in vergelijking 76% gebruikt de medicijnen nog na 1 jaar).
Wel voelen mensen zich meer betrokken bij alle fasen van de beslissing als gezamenlijke besluitvorming wordt toegepast en voelen ze zich zekerder over hun keuze. Ook de zorgverleners zijn lovend over het toepassen van de interventie, maar geven wel aan dat het gebruik van de beslishulp aangepast moest worden bij patiënten met beperkte gezondheidsvaardigheden. De gezamenlijke besluitvorming kostte slechts bij enkele patiënten wat extra tijd, en samen met de kleine vermindering in de kans op een nieuwe fractuur is deze zorginnovatie daarom ook doelmatig.
Belangrijk is dat de therapietrouw na 1 jaar in de groep die gebruikelijke zorg ontving veel hoger was dan verwacht bij het ontwerpen van de studie (79% versus 40 tot 60%) . Daardoor kon het primaire eindpunt ook numeriek niet gehaald worden.