Oxidatieve stress en microvasculaire perfusie bij niertransplantaties

Wanneer patiënten blijvend hun nierfunctie hebben verloren is voor hen een niertransplantatie nodig. Het is daarom belangrijk om voldoende donornieren te hebben. Op dit moment kunnen nieren van donoren met een hartstilstand van meer dan ongeveer een uur niet meer worden getransplanteerd. Deze nieren zijn namelijk beschadigd door het gebrek aan bloed en zuurstof.

In het eerste deel van het onderzoeksproject onderzochten we hoe het komt dat deze beschadigde nieren niet goed functioneren na transplantatie. Tijdens de niertransplantatie werden de kleinste bloedvaten in de nier gefilmd met een videomicroscoop. Met deze opnames kon de doorbloeding van de donornier worden gemeten. Ook hebben we in het bloed van de patiënten stoffen gemeten die vrijkomen bij oxidatieve stress, celdood en ontsteking. Hiermee konden we nagaan of deze problemen een rol spelen bij niertransplantaties.

In het tweede deel van het onderzoeksproject bestudeerden we of een bepaalde stof (F2-isoprostanes) die vrijkomt bij oxidatieve stress de oorzaak is voor de slechtere nierfunctie na zuurstoftekort. Deze stof zorgt namelijk voor vaatvernauwing waardoor de doorbloeding van de nier vermindert. Om dit te onderzoeken gebruikten we muizen zonder receptor voor F2-isoprostanes. Als deze stof de nier inderdaad beschadigt, dan zou de nierfunctie van deze muizen beter moeten zijn dan bij normale muizen.

In het derde deel van het onderzoeksproject werden nieren behandeld met een beschermende stof die oxidatieve stress tegenwerkt (propofol). Bij varkens keken we of deze behandeling de nierfunctie na transplantatie kon verbeteren. We hoopten dat de resultaten van dit onderzoeksproject uiteindelijk zouden bijdragen aan een betere behandeling van patiënten met nierfalen.