Prevalentie van LGV-varianten in alle Chlamydia trachomatis positieve materialen
Chlamydia trachomatis is een bacterie dat infecties geeft en bekend staat als sexueel overdraagbare aandoening (soa). Van Chlamydia trachomatis is er een zogenaamde variant dat lymphogranuloma venereum (LGV) wordt genoemd, dat een ernstig ziektebeeld kan geven en waarbij een andere behandeling noodzakelijk is ten opzichte van de niet-LGV Chlamydia trachomatis. LGV Chlamydia trachomatis werd in het verleden hoofdzakelijk gevonden bij mannen die seks hebben met mannen. Om die reden wordt op dit moment enkel naar LGV gezocht in anale uitstrijken van mannen die positief testen voor Chlamydia trachomatis.
In het afgelopen decennium werd er een toename gezien in LGV en is er een verschuiving geweest in de populatie waar LGV gevonden wordt. Dit wordt ook gezien bij andere soa's zoals gonorroe of syphilis, wat suggereert dat soa's niet meer specifiek gevonden worden in de populatie waar het voorheen veelal gevonden werd. Doordat LGV alleen onderzocht wordt bij anale uitstrijken van mannen, is het onduidelijk in hoeverre andere materialen of vrouwen waarbij Chlamydia trachomatis is gevonden bijdragen aan verdere verspreiding.
Doel
Het doel van dit onderzoek is om uit te zoeken hoe vaak LGV voorkomt in alle materialen die positief getest zijn voor Chlamydia trachomatis, waarbij er materialen worden getest die worden ingestuurd via de GGD soa-polikliniek (hoog-risico) en huisartsen. Door dit te onderzoeken kan er bepaald worden of LGV ook in andere materialen en/of personen wordt gevonden, ten opzichte van wat er op dit moment door de richtlijn wordt geadviseerd.
Werkwijze
Ieder materiaal dat positief test voor Chlamydia trachomatis in de reguliere diagnostiek, wordt verder getest om te bepalen of het de LGV variant betreft. Dit wordt gedaan door het gebruiken van een moleculaire test (PCR) dat onderscheid kan maken tussen LGV en non-LGV. De resultaten worden uitgewerkt en er zal een vergelijking worden gemaakt in de prevalentie van LGV bij mannen versus vrouwen en LGV in rectum versus overige materialen.
Samenwerkingspartners
Dit onderzoek wordt uitgevoerd door de laboratoria voor medische microbiologie van het Meander Medisch Centrum (MMC) en het Maastricht Universitair Medisch Centrum (MUMC). Door de samenwerking van deze laboratoria worden er zowel patiënten geïncludeerd waarvan materiaal is ingestuurd via huisartsen (MMC) en via soa-poliklinieken (MUMC), waarmee er ook een vergelijking gemaakt kan worden tussen deze verschillende populaties.
Verwachte resultaten
De verwachting is dat LGV ook gevonden wordt in andere materialen dan anale uitstrijken van mannen, maar dat LGV in deze andere materialen minder significant voorkomt. Ook verwachten de onderzoekers dat LGV meer gevonden wordt in de populatie van de GGD soa-poliklinieken, omdat de personen die zich hier laten testen vaker een hoog-risico contact hebben gehad.