Preventie van obstipatie bij gebruik van opioïden: magnesium(hydr)oxide versus macrogol/elektrolyten

Obstipatie (harde ontlasting) treedt vaak op bij patiënten met kanker die in verband met pijnklachten behandeld worden met opiaten (bijvoorbeeld morfine). Er wordt bij behandeling met opiaten dan ook standaard een laxeermiddel voorgeschreven. Er is weinig systematisch onderzoek verricht naar de effectiviteit van de daarbij gebruikte laxeermiddelen.

Doel

Het doel was het vergelijken van magnesium(hydr)oxide en macrogol/elektrolyten ten aanzien van preventie van obstipatie en bijwerkingen van deze medicamenten bij patiënten in de palliatieve fase die starten met opioïden. 

Aanpak/werkwijze

In dit onderzoek vergeleken we de werking van 2 vaak voorgeschreven laxeermiddelen (Macrogol/Elektrolyten en Magnesiumoxide) bij patiënten met kanker die starten met een opiaat. De helft van de patiënten gebruikte de eerste 4 weken Macrogol/Elektrolyten en dan 4 weken Magnesiumoxide en de andere helft eerst 4 weken Magnesiumoxide en vervolgens 4 weken Macrogol/Elektrolyten. In deze periode vullen de patiënten om de 2 weken een lijst in met vragen over hun ontlastingspatroon en begeleidende klachten.

Samenwerkingspartners

Het Universitair Medisch Centrum Utrecht afdeling Medische Oncologie werkte niet samen met andere partijen.  

Resultaten

Patiënten met kanker in de palliatieve fase die voor het eerst starten met oraal of transdermaal toegediende opioïden kwamen in aanmerking voor dit symptoomonderzoek. Het is ondanks extra acties niet gelukt om voldoende patiënten te includeren. Vanwege het ontbreken van voldoende patiënten (5 in anderhalf jaar) is het project voortijdig beëindigd en ontbreken inhoudelijke resultaten en conclusies.