Richtlijn beleid bij immatuur geboren kinderen in Nederland

Deze richtlijn betreft alle zwangere vrouwen met een dreigende spontane extreme vroeggeboorte vanaf een zwangerschapsduur van 22 0/7 weken tot een zwangerschapsduur van 26 0/7 weken, en alle kinderen die bij deze zwangerschapsduur geboren worden. De richtlijn is geschreven voor alle medewerkers in de gezondheidszorg die te maken hebben met deze patiëntengroep in zowel de eerste, tweede- als derdelijnsgezondheidszorg. Het doel van deze richtlijn is te komen tot een betere identificatie van zwangeren met een dreigende extreme vroeggeboorte, en optimaliseren van de zorg voor extreem vroeg geboren kinderen in Nederland. Om hierover gefundeerde aanbevelingen te kunnen doen, wordt een samenvatting gegeven van de wetenschappelijke stand van zaken en kennis uit de praktijk volgens de moderne (inter)nationale standaard voor richtlijnontwikkeling: de Evidence Based Richtlijnen Ontwikkeling (EBRO) waaraan het Dutch Cochrane Centre en het Kwaliteitsinstituut voor de Gezondheidszorg Centraal Begeleidingsorgaan (CBO) hebben bijgedragen. De richtlijn kan dienen als ondersteuning in het besluitvormingsproces, moet leiden tot een verbetering van de kwaliteit en doelmatigheid van het medisch handelen en moet meer uniformiteit in de praktijkvoering teweegbrengen. Er zijn een vijftal aanbevelingen voor de klinische praktijk geformuleerd: 1. Vanaf welke zwangerschapsduur wordt neonatologische opvang aanbevolen? De werkgroep is van mening dat er op grond van de beschikbare literatuur wetenschappelijke argumenten zijn om premature pasgeborenen vanaf een zwangerschapsduur van 24 0/7 weken actief bij de geboorte op te vangen. Het beleid verandert hiermee ten opzichte van de consensusrichtlijn uit 2005 van "nee tenzij" in "ja tenzij" vanaf 24 0/7 weken. Voorafgaand aan de behandeling dient zo vroeg mogelijk overleg met de ouders door neonatoloog en perinatoloog plaats te vinden. Bij een zwangerschapsduur onder 24 0/7 weken lijkt op dit ogenblik een op comfort en familie gericht beleid meer gerechtvaardigd. 2.Spelen individuele prognostische factoren (geslacht, huidskleur, gewicht) een rol in het perinatologisch beleid?De werkgroep is van mening dat individuele prognostische factoren dienen te worden meegenomen bij de counseling als biologische feiten. Zij kunnen een rol spelen in het perinatologisch beleid, waarbij echter de beperking in acht genomen moet worden dat tot op heden niet vaststaat welk gewicht aan individuele prognostische factoren toegekend moet worden, omdat deze nooit zijn geëvalueerd in de Nederlandse praktijkvoering. Hiernaar dient in Nederland een prospectief onderzoek te worden uitgevoerd. 3. Vanaf welke zwangerschapsduur wordt intra-uteriene verwijzing naar een perinatologisch centrum geadviseerd? De werkgroep adviseert om zwangeren met een dreigende spontane vroeggeboorte vanaf een zwangerschapsduur van 23 4/7 weken te verwijzen naar een perinatologisch centrum. Dreigende vroeggeboorte wordt gedefinieerd aan de hand van de aan- of afwezigheid van risicofactoren – alleen of in combinatie. Intra uteriene overplaatsing naar een perinatologisch centrum wordt geadviseerd: • Indien er sprake is van gebroken vliezen, ongeacht of er sprake is van weeënactiviteit. • Indien een patiënte met symptomen van dreigende vroeggeboorte een cervixlengte korter dan 15 mm heeft. • Indien er meer dan 3 cm ontsluiting is • Indien op andere gronden een snelle premature bevalling te verwachten is. 4. Vanaf welke zwangerschapsduur is het geven van corticosteroïden aan de moeder met een dreigende vroeggeboorte ter bevordering van de foetale longrijping geïndiceerd? De werkgroep adviseert om bij een levensvatbare foetus corticosteroïden toe te dienen aan de moeder met dreigende vroeggeboorte vanaf een zwangerschapsduur van 23 5/7 weken. 5. Vanaf welke zwangerschapsduur wordt een sectio caesarea aanbevolen indien hiertoe een foetale indicatie ontstaat bij spontane vroeggeboorte? Vanaf een zwangerschapsduur van 24 weken kan overwogen worden een secti