Monitor Jeugdzorgplus representatief? Start- en ontwikkelprofielen van jongeren die wel en geen toestemming verlenen voor onderzoek
In Jeugdzorgplus worden de opbrengsten van de zorg in kaart gebracht met de landelijke Monitor Jeugdzorgplus. Hierin worden gegevens verzameld over kenmerken van de jongere, diens ontwikkeling en verleende zorg tijdens plaatsing. Doel is zicht te krijgen op de doelgroep binnen Jeugdzorgplus en welke zorg het meeste effect heeft. Om te kunnen leren van de monitor is het belangrijk te weten hoe representatief de landelijke monitor is voor de gehele populatie. Jongeren moeten namelijk toestemming geven voor gebruik van hun gegevens in de monitor. De Jeugdzorgplus populatie is heterogeen en complex. In dit onderzoek zal daarom gekeken worden in hoeverre profielen kunnen worden onderscheiden en of deze samenhangen met de toestemmingsverlening van jongeren voor de monitor. Hierbij wordt gekeken naar profielen op basis van psychische of omgevingskenmerken van de jongeren, maar ook naar kenmerken gelegen in de ontwikkeling tijdens zorg en het al dan niet terugvallen na beëindiging van de zorg.
Producten
Auteur: Nijhof, Karin S., van Domburgh, Lieke, Strijbosch, Eefje, Labun, Alona, Delsing, Marc, Scholte, Ron H. J., Vermaes, Ignace P. R.
Magazine: Residential Treatment for Children & Youth
Link: http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/0886571X.2017.1346496
Auteur: Van Domburgh, L., Nijhof, K. S., Strijbosch, E., Labun, A., Vermaes, I., & Delsing, M.
Magazine: Tijdschrift voor Orthopedagogiek
Verslagen
Eindverslag
De Jeugdzorgplus Monitor is een landelijk Routine Outcome Monitoring (ROM) Systeem met als doel benutting van gegevens voor het monitoren van de behandeling van de individuele cliënt alsmede benchmarking. De huidige studie onderzoekt de externe validiteit van deze monitor aangezien niet alle cliënten toestemming geven voor gebruik van hun gegevens in de monitor. In totaal is data van 949 jongeren (56% jongens, gemiddelde leeftijd 15.6 jaar) geanalyseerd, waarvan 66% toestemming heeft gegeven voor landelijk gebruik van hun gegevens. De resultaten tonen aan dat er verschillen zijn tussen jongeren die toestemming geven en jongeren die weigeren: jongeren die weigeren zijn vaker van Allochtone afkomst, hebben vaker 3 of meer plaatsingen gehad en over deze jongeren wordt minder probleemgedrag gerapporteerd. Ook werden er verschillen gevonden tussen instellingen in het percentage jongeren dat weigert. Naast het vergelijken van jongeren die toestemming geven en jongeren die weigeren om gegevens te gebruiken in de landelijke monitor op losse kenmerken, zijn er ook vergelijkingen gedaan op profielen van kenmerken. Hierbij zijn drie profielen onderscheiden op basis van de dynamische, te veranderen factoren, waarbij jongeren die weigeren vaker voorkomen in het minst problematische profiel. Tot slot is middels aanvullend kwalitatief onderzoek gekeken naar beweegredenen voor toestemmen en weigeren. Dit om de toestemmingsverlening onder weigeraars te verbeteren. Hieruit bleek met name dat betere mondelinge/digitale informatievoorziening nodig is over wat er met de gegevens gebeurd. Ook de timing van het vragen van toestemming bleek van belang. Zo lijkt het vragen van toestemming direct bij binnenkomst samen met het vragen van toestemming voor een groot aantal andere dingen wel tot relatief hoge positieve respons te leiden, maar niet tot begrip van waarvoor nu toestemming wordt gevraagd. Kortom, bepaalde subgroepen lijken ondervertegenwoordigd in de dataset van de monitor. Hiermee moet rekening worden gehouden bij de interpretatie van bevindingen op basis van deze dataset. Verschillende adviezen voor het verbeteren van toestemmingsverlening en uniformering van de procedure tussen instellingen worden besproken.