Wat is de klinische en kosteneffectiviteit van digitaal aanmeten, ontwerpen en 3D-printen van een prothese koker in vergelijking tot de conventionele aanmeet- en productiemethode van een prothese koker voor patiënten met een transtibiale amputatie?

Onderbeenprothesekokers worden meestal handmatig geproduceerd met behulp van gipsmallen. In geen van de momenteel gebruikte workflows worden gestandaardiseerde correcties gedaan in het ontwerpproces. Dit maakt dat de kokerpasvorm zeer afhankelijk is van de vaardigheden van de instrumentmaker. Er wordt verwacht dat kokers met een digitale gestandaardiseerde workflow consistenter en sneller geproduceerd kunnen worden.
In deze pilotstudie wordt onderzocht of standaardisatie van het digitaal ontwerpen mogelijk is. Door 3D-scans van onderbeenstompen met bijhorende 3D-modellen van uiteindelijke kokers met elkaar te vergelijken wordt een algoritme gemaakt die verwerkt wordt in een ontwerpprogramma.
In de klinische pilotstudie wordt onderzoek gedaan naar het verschil in kokercomfort van de digitaal en de conventioneel aangemeten en ontworpen prothesekoker. Tot slot wordt een kostenanalyse gemaakt waarbij beide workflows met elkaar vergeleken worden.